چقد از زندگی دورم،
چقد خستم،
چقد سردم،
چقد روزامو می بازم!
ردپای بی نشون
به من راه را نشان دهید، ای ردپاهای بی نشان...
کتیبه ی دل (2)
جمعه 21 بهمن 1390
در ابعاد این اتاق،
نبودن هایت را می شمارم...
انگشتان دست و پایم
زیادی کم اند!!!!!!!
درد دلتنگی!
دوشنبه 17 بهمن 1390
همه دنیام شده دیوار
پر دیوارای سنگی
نمیکشن منو دردا
همین دردای دلتنگی...!
***
اگر حتی به من عشقی
نداشته باشی ممنونم
تا روز مرگ من با عشق
تا پای جون دوست دارم...
پ.ن: یاد این شعر میفتم، انگار همیشه زیاد به حال و هوام میاد: "من این دیوونگی رو دوس دارم، همین که عشق تو عینه عذابه..."
کتیبه ی دل (1)
شنبه 15 بهمن 1390
اگر می دانستی چقدر مرا خوشحال خواهی کرد،
هرگز کلماتت را از من دریغ نمی کردی...
عشق و عاشق و معشوق
جمعه 7 بهمن 1390
و سر انجام عاشق در وجود معشوق میمیرد
اما در معشوق مرگ راه ندارد
پس عاشق در معشوق متولد میشود و خود معشوق میگردد
معشوق نیز در عاشق آشکار میگردد
و عاشق در مییابد که معشوق خودش بوده و عاشق حقیقی، همان معشوق بوده
این گونه است که عشق و عاشق و معشوق یکی میشوند زیرا یکی بودهاند و یکی هستند.
در حضور الهی ، این چنین زندگی کنید ، آنگاه رستگارید.
از کتاب نقاش قوهای وحشی
